అనుకోకుండా నువ్వొచ్చావు....

మీకు, మన పరిచయం అయిన కొత్తలో మీరో ప్రశ్న అడిగారు. 'మన స్నేహం ఎంత కాలం నిలుస్తుంది. అయిదేళ్ళా, పదేళ్ళా' అని. అప్పట్లో సమాధానం చెప్పలేక పోయాను. కాంట్రాక్టు పద్డతి వ్యాపారానికి,వ్యాపారం లాంటి పెళ్ళిళ్ళకు వర్తిస్తుందేమేగాని స్నేహాల కేమిటి అనిపించింది. మీరడిగిన ప్రశ్నలో తప్ఫేమీ లేకపోయినా కొంచెం చేదుగా అనిపించిన మాట వాస్తవం.హద్దులూ నియమ నిబంధనలూ అని కాదు గాని స్నేహం చేసేవాళ్ళు ఒకరు పై స్థితిలో రెండో వారు కిందా వున్నప్ఫుడు కింది వాళ్ళు పై వాళ్ళ తో సమానం కావాలని ఎగిరితే కాళ్ళు విరుగుతాయి. స్నేహానికి బ్రేక్ పడు తుంది.

మన విషయమే కాదు జనరల్ గా చెప్ఫానంతే.సీరియస్ గా తీసుకోకండి. మన స్నేహానికి వయసు సరిగ్గా ఈ రోజుకి నాలుగేళ్ళు.

'బాల్యం...మాట్లాడని మల్లెమొగ్గలాంటిది,

యౌవనం...జ్వలిల్ జ్వాలాశిఖ,

వృద్ధాప్యం...తెలిసిన విషయాన్ని గుర్తుకుతెచ్చి,దాటవేసిన జీవిత పుటిల్ని తిరిగి తిప్పి చూసుకోమని దృష్టిని మార్చే ఆరిందా'.

నాలుగేళ్ళకే మన స్నేహం వృద్ధాప్యంలోకి అడుగు పెట్టంది. 'మీతో గడిపిన ప్రతి క్షణం, మీతో మాట్లాడిన ప్రతి మాటా నాకు గుర్తున్నాయి.పునరావలోకనం చేస్తున్నాను.'కోతలు కోయడం లేదు. మీకు వుత్తరం వ్రాయాలనే తపనకి ఓ కారణం సృష్టించుకో లేదు.అడగడానికి ఓ అవకాశం వుందన్న ఆశతో వ్రాస్తున్నా నంతే.

'ప్రేమ 'నిర్వచనం ఏమిటి? చాలా పాత ప్రశ్న.

ఎవరెన్ని రకాలుగా సమాధానాలు చెప్పినా సరికొత్త ప్రశ్నగానే మిగిలిపోయింది. 'కళ్ళలోకి చూడకుండా ఎదుటివారి భావాలను గ్రహించడమే ప్రేమ ' అని చదివా ఓ చోట. 'ప్రేమకు బహిర్ ప్రదర్శనలు అనవసరం' అని మనం కూడా అనుకున్నాం.అయితే ఇక ఈ వుత్తరాలు దేనికి అనడక్కండి. ఒక్కోసారి ఇలా పిచ్చి తపన కాగితాలు ఖరాబు చేయిస్తుంది.

ప్రేమానలాన్ని ఆర్పాలంటే భాషా సముద్రం కావాలి. నా భాష సముద్రంలో నీటిబొట్టు మాత్రమే. నా వ్రాత ఉండవల్లి,మొగల్రాజపురం లిపుల్ని పోలి పాతకాలపు శిలా శాసనాల్ని గుర్తుచేస్తూ చదవడానికి శ్రమ కలిగిస్తే...ఆ తప్పు కేవలం నాదే. మరో పదేళ్ళ క్రితం మీతో పరిచయానికి ప్రయత్నించి వుంటే నా రాతా, వ్రాతా కూడా కాస్త బాగుపడేది. అప్పుడిలా అమృతా ప్రీతం ని,రాఘవనీ అరువుతెచ్చుకోవాల్సిన అవసరం వుండేది కాదు.

అనుకోకుండా నువ్వు వచ్చావు.నా గదిలో కాలం స్ఠంభించిపోయింది. అస్తమించాల్సిన సూర్యుడూ ఆగిపోయాడు. బ్రహ్మాండం చేత తిట్లు తినాల్సిన విషయం కూడా మర్చిపోయాడు.

మీరు నా జీవితంలోకి ప్రవేశించాక ఇంత పెద్ద గొడవ జరిగిందని అనడం లేదు. మన మొదటి సమావేశం జరిగిన రోజు నాకు లక్ష నక్షత్రాల మాటలు, కోటి జలపాతాల పాటలు వినిపించాయ్. ఆ క్షణంలో నా గతం, ఆ గతం ఒక్కటై స్వాగతిస్తున్నట్లు, నా మనోరధం, అభ్యుదయం ఘనీభవించి రూపం దిద్దుకున్నట్లు మీరు కనిపించారు. అంతవరకు పురుష సాంగత్యం అంటే కౌగిలిలో గువ్వలా ఒదిగిపోయి, కాసింత ఓదార్పు, మరికాస్త లాలింపు వగైరా, వగైరాలే భాగ్యమనుకునే ఆలోచన పోయింది.

'మీరు...నువ్వూ' అనే ఉత్తర దక్షిణాలను కలుపుతూ ఆకాశం వేసిన ఇంద్రచాపం మీద మీ వెనుక అడుగులు వేస్తూ... వినీలాకాశంలో ఎవరికీ అందని, కనిపించని ఎత్తులో మీ దరిదాపుల్లో నిలబడగలగడం కొత్త అనుభూతి.

ప్రేమ, స్నేహాల గురించి నిర్వచనాలు,నిష్పత్తులూ వేసే స్టేజి దాటిపోయింది. కాని ఒక్కోసారి అపరాత్రి వేళ జగమంతా గాఢనిద్రా మాయలో కూరుకుపోయినప్పుడు ఒక్కదాన్నే కూర్చుని ఏ భావ గీతమో వింటున్న ప్పుడు మీరు గుర్తుకువస్తారు. మీరు ప్రక్కన లేని కొరత కొట్టొచ్చినట్లు కనిపిస్తుంది. (మిగతా వేళ్ళల్లో గుర్తుకురానా అనడక్కండి. నేనా రూట్లో వెళ్ళడం లేదు. అది మరోసారి) 'ఎదురెదురుగా నీ ఎదురుగా... నేనే నీవై నీవే నేనై ఎప్పుడైనా ఒక క్షణమైనా ఏకాంత దర్శనమీవా' అని అడగాలనిపిస్తుంది.శోకమే శ్లోకమై కావ్యమిచ్చిన ఆది కవికి వారసులమైన జాతిలో పుట్టన నాకు మనసు లోని సంతోషాన్ని,విషాదాన్ని అభివ్యక్తీకరించే భాష లేని లేమితనం భాధ కలిగిస్తుంది.

"వెన్నెల,చీకటి పరుచుకున్న తోట నీ కోసం పులకరిస్తూ ఊగిపోతూ పూవుల్ని చల్లి దారుల్ని అలంకరిస్తోంది. నీడలు వెన్నెలతో చెట్ల కింద నీగురించే కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నాయి. నువ్వు నా కోసం వస్తావని వెన్నెల రాయుడు తోట తుడిచి శుభ్రం చేస్తున్నాడు.

మరి నువ్వు ఇంకా రావేం?

మత్తుగా గాలి వీస్తోంది.

స్వప్నాలు పూల లాలింపులతో పరవసిస్తో 'నువ్వింకా రాలేదేమా' అని నన్ను ఏడిపిస్తున్నాయి. "నువ్వు వచ్చి నా ఒళ్ళో కూర్చుని,నా అన్వేషించే నయనాల్ని, హృదయం మాటుమణిగిన కమ్మని భావాల్నీ వెలికితీసి ముద్దిడి...నీ ఉప గూహనా తన్మయత్వపు నిషాలో నన్ను పొర్లాడేటట్లు చేస్తే తప్ప సంత్రుప్తి పడను. నాలోకి నువ్వు వచ్చి నన్ను లాలించి మురిపించి సుఖస్వప్నాలలో అలసట పొందించి, మానవత్వంతో అసూయా ప్రపంచాన్ని మరిపించే సరికి నాలో కవిత్వం మొగ్గ తొడుగుతుంది."

నిజమే. నాలాంటి వారికి ప్రేరణ కావాలి. నాకు ప్రేరణ... మీరే అని వివరంగా చెప్పనవసరం లేదను కుంటాను.

ఈ రోజు తోటలో పువ్వు ఒక్కటీ విచ్చుకోలేదు. ఫర్వాలేదు, అతడి పాదాల స్పర్శతో నా యిచ్ఛాసుమాలు మేల్కొని కనులు విచ్చి చూస్తే ఒక్క ఈ తోటేమిటి భువనమంతా పరిమళ్ళించదూ? నిరీక్షణలో జగమంతా అలసి నా కనురెప్పలపై బరువుగా వాలుతోంది.

నాకు తెలుసు ఈ నీలి రెక్కల నిదుర నను మాయ చేసి తన గూటిలో దాచి వుంచినా అతడి అడుగుల సవ్వడి చాలు అది ఉరుమై , ప్రళయ ప్రభంజనమై నన్ను తట్టి లేపుతుంది.

ఆ క్షణమే అనంతంగా నాలో దాగిన అంతర్వేదన అంతరిస్తుంది.దీనికంటే పిచ్చి రచనలు కూడా ఉన్నాయి. మిమ్మల్ని భయపెట్టాలనుకున్నప్పుడల్లా ఒక్కోటి వ్రాస్తుంటాను.

ప్రధమ స్పర్శ తనువుని పులకరింపచేస్తుంది. మాటల్లో వివరించలేని మధుర భావనని మనసుకి అందించి, రక్తాన్ని వేడెక్కించి శరీరమంతా పాకేలా చేస్తుంది. కాలం గడచిన కొద్దీ ఆ స్పర్శ అలవాటయిపోయి సాధారణమైపోతుంది. నిజం చెప్పాలంటే...అప్పట్లో మీ స్పర్శ నన్ను అంతగా ఉద్వేగపరచలేదు.మీరంటే అభిమానం,ఇష్టం వున్నా మనసుని involve చేయడానికి సంకోచించడమే కారణం అనుకుంటాను. నాలుగేళ్ళు దాటాక ఇన్ని కలయికల తర్వాత మీ స్పర్శ నాకు కొత్త మధురిమని అందించడం ఉద్వేగపరచడం నాకే ఆశ్చర్యాన్ని కలగజేస్తుంది.

ఇవన్నీ ఏమోగాని నాకు ఇంకో పే...ద్ధ కోరికుంది. నేను కొన్నేళ్ళకు ఈ భాధ్యతల నించి విముక్తి పొంది,దూరంగా వెళ్ళిపోయి ఓ చిన్న తోటలో పర్ణశాల ఒకటి వేసుకొని నెలకో, రెండు నెలలకో ఓసారి మిమ్మల్ని కొద్ది గంటల కోసమైనా ఆహ్వానించాలని. ఆ కొద్ది గంటల జీవితం కోసం ఈ కుటిల ప్రపంచంలో నూరేళ్ళు బ్రతకాల్సి వచ్చినా సంతోషంగా బ్రతుకుతాను.

ఇప్పటి మరో చిన్న కోరిక తక్షణం కంటే తీక్షణమైన పదం వుంటే...అంత త్వరగా జవాబివ్వమని అడగ లేను కాని.. ఏ అర్ధరాత్రి పూటో.. అప్పుడే నిద్రపట్టదనిపించినపుడో.. నేను గుర్తువస్తే నాలుగు ముక్కలు వ్రాయండి.

ఈ శిలాశాసనాన్ని చదవడానికి మీకు చాలా సమయం పట్టి వుంటుంది.వుంటాను మరి.

....నేను

నాకు ఎంతో నచ్చిన ఈ ప్రేమలేఖ 'ఆంధ్రజ్యోతి సచిత్ర వారపత్రిక లో యండమూరి ప్రేమలేఖల పోటీ! మొదటి బహుమతి పొందిన లేఖ!'

ఎప్పుడో పదిహేను సంవత్సరాల క్రితం చదివిన ఈ ప్రేమలేఖ నాకెంతో నచ్చింది. మీకు కూడా నచ్చుతుందని ఆశిస్తున్నాను.

ముందుగా ఈ ప్రేమలేఖని వ్రాసిన వారికి, దీనిని ప్రచురించిన వారికి కృతజ్ఙతలు.

తెలుగు ప్రపంచానికి సేవలందిస్తున్న వారందరికి ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటూ, మొదటిసారిగా తెలుగు ప్రపంచం లోకి అడుగు పెట్టిన నన్ను ఆదరించి ప్రోత్సహిస్తారని ఆశిస్తూ....